Ardelia Werifesteria

Ardelia Werifesteria is een van de krachtigste toveressen waarvan in dit boek een bladzijde bestaat.

Ze is ook een van de zachtste.

Die twee dingen horen bij elkaar. Wie zoveel kan, hoeft daar zelden lawaai over te maken.

Haar naam is eigenlijk geen naam. Werifesteria is een oud woord voor dwalen door een bos, op zoek naar iets waarvan je zelf niet precies weet wat het is. Of het woord naar haar genoemd werd, of zij ooit die naam aannam, weet niemand meer. Zelfs in de oudste bladzijden van deze grimoire wordt daar al over getwijfeld.

Ardelia behoort tot de bossen. Ze kent er de oude paden, de dieren en de bomen, maar vooral alles wat er verloren raakt.

Lang geleden, toen de bossen nog veel groter en donkerder waren, trok ze voor het vallen van de nacht alleen tussen de bomen. Tijdens het wandelen zong ze. Geen luid gezang, maar een langzaam lied dat ver tussen de stammen droeg.

En op sommige avonden wandelde ze niet alleen terug.

Achter haar kwamen de geesten van mensen die in het bos gestorven waren en er waren blijven ronddwalen. Sommigen al dagen, anderen misschien tientallen jaren. Ze riep hen niet op en dwong hen nergens toe. Werifesteria liep gewoon voorop en bleef zingen.

Eén voor één volgden ze haar.

Zo leidde ze hen door het donkere bos tot aan de rand, waar hun dwaaltocht eindelijk eindigde. Zelf stapte ze nooit verder mee.

Uit dat oude lied zou later een van haar bekendste spreuken ontstaan zijn.

Een lied voor wie verdwaald is.

Ze werkt niet wanneer je voor de grap even niet weet waar je bent. Ook niet wanneer het juiste pad gewoon enkele meter verder ligt. De magie verschijnt pas wanneer iemand werkelijk verloren is: wanneer alle richtingen hetzelfde lijken, het donker wordt en de angst groter begint te worden dan de hoop.

Dan wijst Ardelia de weg.

Niet noodzakelijk door zelf te verschijnen. Soms lijkt tussen de bomen plots een pad zichtbaar dat je eerder niet zag. Soms hoor je in de verte zacht geneurie. Soms verschijnt er verderop een klein lichtje dat telkens net lang genoeg blijft branden om nog een stukje verder te durven gaan.

Maar oude verhalen vertellen dat Ardelia vooral waakt over vrouwen die alleen door het donker moeten.

Vrouwen die verdwaald zijn. Vrouwen die vluchten. Vrouwen die bang zijn om verder te gaan, maar nog banger zijn om stil te blijven staan. Wie zich alleen, opgejaagd of machteloos voelt, zou haar aanwezigheid soms dichter voelen dan anderen.

Niet omdat Werifesteria voor hen vecht.

Niet omdat ze ieder gevaar zomaar laat verdwijnen.

Ze doet iets anders.

Ze zorgt ervoor dat een vrouw die dacht geen stap meer te kunnen zetten, er toch nog één zet.

Volgens de oudste verhalen hoeft ze daarvoor zelfs niet te weten wie Ardelia is. Het kleine lied is genoeg.

Niet om onmiddellijk uit het bos getoverd te worden.

Niet om te beloven dat er niets meer kan gebeuren.

Maar om de angst even stil genoeg te maken zodat de moed weer hoorbaar wordt.

En zodra die eerste stap gezet is, verschijnt vaak ook de volgende.

Daarom wordt haar lied nog altijd verbonden met mensen die hun weg kwijt zijn, en in het bijzonder met vrouwen die ergens onderweg hun kracht dreigen te vergeten.

Ardelia toont hen niet alleen waar het pad ligt.

Ze herinnert hen eraan dat ze nog altijd sterk genoeg zijn om het te bewandelen.

Want soms moet iemand niet gered worden.

Soms moet ze alleen opnieuw voelen dat haar benen haar nog kunnen dragen.

Wie diep genoeg verdwaald is, hoeft Ardelia dus niet te zoeken.

Zing.

Ardelia Werifesteria vindt jou wel.


"Ik sta nog recht, mijn hart is vrij,
geen angst krijgt ooit de macht over mij.
Mijn wil is sterk, mijn stem is vrij,
niemands hand beslist voor mij."