Malivius

Er bestaan oude tovenaars, en dan bestaat er Malivius. Niemand weet waar hij geboren werd of hoe oud hij werkelijk is. Zijn naam duikt al eeuwen op in verhalen over bossen die zonder duidelijke reden stierven, dieren die plots ziek werden en stukken land waar jarenlang niets meer wilde groeien. Malivius leeft nog altijd, maar niet omdat hij de ouderdom heeft overwonnen. Hij voedt haar. 

Malivius haalt zijn kracht uit levende bossen. Niet uit hout, kruiden of één bijzondere boom. Hij neemt het volledige bos. Wanneer hij een geschikt woud heeft gevonden, wandelt hij er gewoon binnen, meestal met zijn kleine trol Kladder vlak achter hem. Daarna verdwijnt Malivius. Zijn lichaam lost op tot een dikke zwarte nevel die tussen de bomen zakt, over de grond kruipt en zich steeds verder verspreidt tussen wortels, struiken en stammen. Vanaf dat ogenblik bevindt Malivius zich niet langer op één plaats. Hij zit in het bos. 

De nevel dringt binnen in wortels, schors, mos, paddenstoelen, planten en uiteindelijk vrijwel alles wat leeft. Daar begint hij langzaam de levenskracht uit het bos te trekken en in zichzelf op te nemen. Dat gebeurt niet in één nacht. Soms duurt het dagen, bij grote bossen zelfs weken. In het begin merkt bijna niemand iets. Een struik verdort, bladeren vallen te vroeg, dieren worden trager en vogels beginnen bepaalde delen van het bos te vermijden. 

Maar hoe sterker Malivius wordt, hoe zwakker het bos wordt. Bomen krijgen donkere plekken in hun schors, planten verliezen hun kleur en dieren worden ziek. Sommige vluchten, andere zijn daar te laat voor. Uiteindelijk verdwijnen zelfs de geluiden. Geen vogels, geen insecten, geen geritsel tussen de bladeren. Alleen een bos dat nog rechtstaat, maar waarin bijna niets meer leeft. 

Wanneer Malivius klaar is, trekt de zwarte mist opnieuw samen. Tussen de dode bomen vormt zich eerst een schaduw, daarna een gestalte, en uiteindelijk staat Malivius er opnieuw alsof hij nooit verdwenen is. Alleen is hij sterker dan voordien. De eeuwen hebben nauwelijks vat op hem, omdat hij telkens opnieuw het leven van iets anders gebruikt om het zijne te verlengen. Achter hem blijft niets meer over dan een afgestorven bos. 

Kladder 

Tijdens dit proces reist Malivius bijna nooit zonder Kladder, een kleine trol die vrijwel altijd op zijn schouder of vlak naast hem zit. Kladder is geen groot magiër. Dat hoeft ook niet. Zijn taak is simpel: niemand mag Malivius storen. 

Wanneer reizigers te dicht bij het besmette bos komen, probeert Kladder hen weg te jagen. Hij legt valse sporen, verplaatst dingen, maakt vreemde geluiden tussen de bomen en probeert mensen steeds verder van Malivius weg te lokken. Wie toch begrijpt wat er gebeurt en probeert de vloek te breken, krijgt een veel gemenere Kladder te zien. Dan krabt hij, bijt hij, gooit hij met stenen en gebruikt hij alles wat hij kan vinden om indringers tegen te houden. 

Waarom Kladder Malivius zo trouw volgt, weet niemand. Misschien wordt hij beloond. Misschien is hij bang. Misschien zit er iets van Malivius in hem waar hij zelf niet meer vanaf geraakt. 

Het gevaarlijkste aan Malivius is niet hoe sterk hij is, maar hoe weinig haast hij heeft. Hij kan weken wachten. Hij hoeft niemand achterna te zitten en geen dorp aan te vallen. Eenmaal hij zich over een bos heeft verspreid, hoeft hij alleen maar te blijven waar hij is. Iedere dag wordt het bos zwakker en Malivius sterker. 

Daarom bestaat onder oude magiërs maar één waarschuwing wanneer de eerste tekenen van zijn aanwezigheid verschijnen: wacht niet tot het bos stil wordt. 

Want wanneer de vogels zwijgen, de dieren verdwijnen en de bomen beginnen af te sterven, is Malivius meestal bijna klaar.