Lambertus Pluis

Lambertus Pluis is een rondreizende tovenaar met een merkwaardige reputatie. Hij behoort absoluut niet tot de grote namen van de magische wereld, maar onderschatten doet men hem beter ook niet. Lambertus kent behoorlijk wat magie, heeft doorheen zijn leven verrassend veel geleerd en weet zich uit situaties te redden waarin hij eigenlijk nooit terecht had mogen komen.

Hij is vooral een maffe, buitengewoon vriendelijke kerel.

Lambertus is gemakkelijk te herkennen aan zijn vreemde kleding, zijn tovenaarshoed en vooral zijn doorzichtige roze bril. Waarom hij die draagt, weet niemand precies. Lambertus beweert dat de wereld er "net iets aangenamer" door uitziet.

Dat antwoord past volledig bij hem.

Lambertus heeft namelijk de gewoonte om uitspraken te doen alsof hij op het punt staat een eeuwenoude wijsheid te delen, waarna er iets volgt wat werkelijk iedereen al weet.

"Als het regent... dan zijn de varens nat."

"Wie verdwaalt, is meestal niet waar hij wilde zijn."

"Als je niets hoort... is het meestal stil."

Vervolgens knikt hij ernstig en wandelt verder.

Het vervelende is dat Lambertus tussen al die vanzelfsprekendheden af en toe iets bijzonder verstandig zegt. Daardoor hebben mensen die hem goed kennen geleerd toch maar te luisteren wanneer hij begint te praten.

Kleine magie

Lambertus houdt van eenvoudige magie.

Hij kan een verloren sleutel naar zijn eigenaar laten wandelen, een natte jas sneller laten drogen, een oude schoen overtuigen om nog enkele kilometers mee te gaan of een ketel thee warm houden zonder vuur.

Hij zou krachtigere spreuken kunnen leren, maar begrijpt niet goed waarom iemand zijn tijd zou verspillen aan spectaculaire magie wanneer hetzelfde probleem met een veel kleinere spreuk kan worden opgelost.

"Een draak oproepen om een kaars aan te steken kan natuurlijk. Maar een lucifer is gemakkelijker."

Zijn spreuken zijn daardoor zelden indrukwekkend om naar te kijken, maar verrassend betrouwbaar.

Wie Lambertus helpt

Lambertus trekt veel rond en praat onderweg met zowat iedereen. Kinderen, boeren, boswachters, handelaars en verdwaalde wandelaars worden zonder onderscheid aangesproken alsof hij hen al jaren kent.

Wie Lambertus helpt, vergeet hij niet.

Hij heeft alleen nogal vreemde ideeën over wat een gepaste beloning is.

Iemand die hem hielp zijn pijp terug te vinden kreeg een muntstuk dat iedere ochtend opnieuw in zijn jaszak verscheen.

Een jongen die zijn gevallen spullen oprapte kreeg een steen die warm werd wanneer er ergens in de buurt verse soep stond.

Een oude vrouw die hem tijdens een stortbui liet schuilen, ontdekte de volgende lente dat haar appelboom na jaren opnieuw bloeide.

En iemand kreeg ooit een magische lepel.

Wat die lepel precies deed, wilde Lambertus niet zeggen.

"Dat merk je wel wanneer je een lepel nodig hebt."
Bleek dat het een lepel was waar je nooit me kon morsen.

Lambertus wordt door andere magiërs soms als een zonderling of zelfs een dwaas beschouwd.

Dat is een vergissing.

Onder zijn warrige gedrag zit een scherpe geest. Hij reist voortdurend, kent honderden verhalen en praat met mensen en wezens waar belangrijkere tovenaars nauwelijks aandacht aan schenken. Daardoor hoort hij dingen die anderen missen.

Zelfs Balthazar Zwartvos neemt Lambertus serieus.

Niet omdat Lambertus dezelfde macht bezit, maar omdat Balthazar weet dat achter die roze bril veel meer schuilgaat dan Lambertus gewoonlijk laat merken.

Lambertus zoekt zelden een gevecht. Hij probeert problemen liever op te lossen met een gesprek, een kleine spreuk of, indien beschikbaar, een kop thee.

Maar wie zijn goedheid voor zwakte aanziet, kan zich behoorlijk vergissen.

Lambertus is misschien een vreemde tovenaar.

Maar boven alles is hij een goede.

Zoals hij het zelf ooit samenvatte:

"Wie goed doet, heeft iets goeds gedaan. En dat is meestal beter dan iets slechts."