’t Ende - De Heksentafel

We staan hier achter de Sint-Martinuskerk van Beselare, bij de Heksentafel.

Deze plek hoort bij de moderne heksentraditie van het dorp. De tuin werd aangelegd onder impuls van herboriste Gaby Vannieuwenhuyse en brengt kruiden, planten en symbolen samen die verbonden worden met oude volksgeneeskunde en hekserij. Centraal ligt een cirkel met een pentagram. Er is ook een altaar, een zonnewijzer en een kruidentuin met planten die vroeger als geneesmiddel werden gebruikt, maar waarvan sommige ook giftig kunnen zijn.

En misschien is dit wel de juiste plek om onze tocht te eindigen.

We hebben hun namen gehoord. Sefa Bubbels. Calle Bletters. Fyte Kwick. Leeme Caduul. Meele Crotte. Clette 't Aendegat. Treze Belle. Dokke van d'Heulebeke. Tanneken Vanhulle. Babbe van d'Eijerpanders.

Sommige van die namen lijken ooit aan echte vrouwen te hebben toebehoord. Van anderen bleef bijna niets meer over dan een bijnaam, een plaats en een verhaal.

Eeuwenlang werden hier verhalen verteld over vrouwen die met kruiden werkten, dieren genazen, vreemde dingen voorspelden of gewoon anders leefden dan de mensen rondom hen gewend waren. Wat voor de ene persoon kennis of geneeskunde was, kon voor een ander al snel verdacht lijken.

En zo groeiden verhalen.

Een paard werd ziek. Een kind kreeg koorts. Iemand zag 's nachts iets bewegen aan de rand van het bos. Een vreemde vrouw had die dag nog door de straat gelopen.

Iemand vertelde het verder.

De volgende vertelde het opnieuw.

Tot een gewone vrouw uiteindelijk een heks werd.

Later werden die verhalen opgeschreven. Ze kregen een plaats in boeken, in de Heksenstoet en uiteindelijk overal in Beselare.

Ook deze Heksentafel probeert die oude wereld vandaag opnieuw zichtbaar te maken. Niet als bewijs dat hier werkelijk heksen samenkwamen, maar als herinnering aan de volksverhalen, kruidenkennis en heksentraditie die Beselare tot de Toveressenparochie maakten.

Misschien begon het allemaal ooit heel eenvoudig.

Met iemand die zei:

"Ik heb haar zelf gezien."

En iemand anders die antwoordde:

"Vertel."

Sindsdien zijn de vrouwen verdwenen. Hun huizen zijn weg. Bossen werden gerooid. Wegen veranderden. Zelfs het oude kasteel bestaat niet meer.

Maar hun namen zijn gebleven.

Dus als ge straks Beselare verlaat en ergens achter u een tak hoort kraken, een kat ziet verdwijnen tussen het gras of in de verte iemand denkt te horen fluisteren...

dan hoeft ge daar natuurlijk niets achter te zoeken.

Waarschijnlijk.