Halte 10 van 17
Het Kasteel van Beselare
Hier Stond vroeger het kasteel van Beselare.
Kortrijkdreef, 8980 Zonnebeke
We staan hier bij een plaats waarvan vandaag bijna niets meer verraadt hoe belangrijk ze ooit was.
Hier stond eeuwenlang het kasteel van Beselare, de residentie van de heren en later de markiezen van het dorp.
Het verhaal begint in 1418. In dat jaar verkocht Rogier Hauweel het Hof en de Heerlijkheid van Beselare aan Rogier Van der Woestine. Op deze plaats stond toen nog geen groot sierlijk kasteel, maar een versterkte vierkante hoeve, omgeven door een gracht en voorzien van een ophaalbrug.
In 1423 kreeg Rogier Van der Woestine toestemming om het domein uit te breiden. De oude versterkte hoeve veranderde geleidelijk in een veel indrukwekkender verblijf.
Het kasteel werd opgetrokken in rode baksteen en kreeg vier hoektorens, een geveltoren en een opvallende hoge spietoren. Rondom lagen grachten, bossen, akkers en lange dreven die naar het kasteel leidden.
Rogier zelf bleef aanvankelijk vooral wonen in zijn burcht De Blauwe Torre in Menen. Zijn zoon Olivier Van der Woestine vestigde zich wel in Beselare.
In 1428 kreeg Olivier van Filips de Goede toestemming om hier een handbooggilde op te richten. Die Sint-Sebastiaansgilde bestaat vandaag nog altijd.
Het kasteel groeide ondertussen uit tot het centrum van een machtig domein.
Maar het kende ook geweld.
Volgens een verklaring die de burgemeester van Beselare in 1818 over de geschiedenis van het kasteel opstelde, werd het gebouw in 1580 tijdens oorlogshandelingen door brand verwoest. Het werd later opnieuw opgebouwd.
Tegen het midden van de zeventiende eeuw stond hier opnieuw een indrukwekkend kasteel.
De bekende historicus en kanunnik Antoon Sanderus bezocht Beselare rond 1650. Hij liet het kasteel opnemen in zijn beroemde werk Flandria Illustrata en beschreef het als een bijzonder indrukwekkend verblijf.
Aan het einde van de zeventiende eeuw bereikte de familie Van der Woestine haar grootste macht.
Vanaf 1675 beschikte zelfs de kapel van het kasteel over een vaste kapelaan.
En dan kwam 1705.
Onder het bewind van de Franse koning Lodewijk XIV werd Beselare verheven tot een markgraafschap.
Vanaf dat moment was Beselare niet langer alleen een heerlijkheid. Het werd een markiezaat en Maximiliaan Emmanuel Van der Woestine werd de eerste markies van Beselare.
Voor het dorp was dit kasteel dus veel meer dan een grote woning.
Hier woonde de familie die eeuwenlang een groot deel van het land bestuurde. Hier kwamen knechten, koetsiers, pachters, geestelijken en bezoekers over de vloer. Vanuit het kasteel liepen lange dreven door het landschap en de familie Van der Woestine speelde een belangrijke rol bij het ontginnen van de omliggende bossen en het aanleggen van landbouwgrond.
Het is ook in deze omgeving dat de Beselaarse overlevering Meele Crotte plaatst. Haar vader zou koetsier van de markies zijn geweest en Meele zelf zou hier als portierster hebben gewerkt.
Maar ook aan de macht van de Van der Woestines kwam een einde.
In de tweede helft van de achttiende eeuw begon het domein achteruit te gaan. Vanaf ongeveer 1770 werden hofsteden, bossen en landerijen verkocht.
Daarna kwam de Franse Revolutie.
Markies François III Maximiliaan Antoon Van der Woestine werd in 1794 in Cambrai onthoofd.
Zijn zoon Charles Ghislain werd de laatste heer en markies van Beselare. De oude feodale wereld waartoe het kasteel behoorde, was ondertussen verdwenen.
In 1796 verliet hij het kasteel.
De inboedel en bezittingen werden in 1802 en 1803 openbaar verkocht. Niet veel later werd ook het lege kasteel verkocht en grotendeels afgebroken.
Toen de Kortrijkse kunstenaar Séraphin Vermote hier in 1813 kwam tekenen, was hij eigenlijk al te laat.
Hij tekende geen groot kasteel meer.
Hij tekende de ruïnes van het kasteel van Beselare.
In 1818 stonden volgens historische bronnen nog slechts twee torens en enkele bijgebouwen overeind.
Ook die laatste resten verdwenen uiteindelijk tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen Beselare bijna volledig werd verwoest.
Vandaag staat hier dus geen kasteel meer.
Geen torens.
Geen ophaalbrug.
Geen kapel.
Maar wanneer ge hier rondkijkt, staat ge wel op de plaats waar gedurende ongeveer vier eeuwen de familie Van der Woestine haar stempel drukte op Beselare.
En waar ooit een van de machtigste gebouwen van het dorp stond.